Het dorp
Soms keer ik terug en ga als in een droom
de slingerpaden der kerk;
de mannen en vrouwen van mijn geslacht
rusten onder hun grauwe zerk.
De zwarte ernstige velden dragen den eersten oogst.
Een reuk van rauwe vruchten waait.
Het voorjaar is op zijn hoogst.
Het gras geurt krachtig en pasgemaaid als toen
hier het leven begon;
en achter breede hoeven staat nog een
grote verblindende zon.
Maar o God - de steden, de nachten en alles wat
sinds is geschied:
ik ben een ander geworden; de eenvoudigen groeten mij niet.
Ik ga de korte grijze straat van 't verleden op en neer.
Maar levenden en dooden erkennen mij niet meer.
Theun de Vries